Mystiek Dinkeldal in Twente

Het aantal gebieden waar de rivier vrij spel krijgt en alle gelegenheid wordt geboden naar hartelust te meanderen, is op de vingers van de hand van een houthakker te tellen. Eén daarvan is het Dinkeldal: een van de fraaiste stukjes Twente.

Het Dinkeldal ligt op de grens met Duitsland. Een mystiek stukje Twente, waar regelmatig de witte wieven rondwaren. Temidden van de stuifzanden liggen de loof- en naaldbossen, omringd door velden met zeldzame jeneverbessen en heide. De glooiende essen en eeuwenoude cultuurgronden maken dat dit gebied niet alleen prachtig is om rond te dolen, maar bovendien grote natuurwetenschappelijke waarde heeft. En daar dwars doorheen slingeren de Dinkel en de Puntbeek.

Door het Dinkeldal zijn meerdere wandelroutes uitgestippeld. Wij kiezen voor de gele route met als extraatje de ‘oranje’ lus. Met als uitvalsbasis de parkeerplaatsen van Florilympha, een restaurant dat midden in het natuurgebied Het Lutterzand ligt, en de aangrenzende landgoedcamping Het Meuleman.

Door de bossen leidt het pad naar een open zandvlakte: het befaamde stuifzand. Even verderop openbaart de Dinkel zich in optima forma. Op deze plek meandert het riviertje dat het een lieve lust is en maakt het een paar scherpe bochten. De Dinkel ontspringt overigens in Duitsland, komt bij het dorpje Glane ons land binnen en verlaat ons land weer bij Lattrop om uiteindelijk bij Neuenhaus in de Duitse Vecht (Vechte) uit te monden. Als je hier fietst krijg je het gevoel alsof je rond Oudewater rond rijdt lands de Oude Henneproute

Het kan haast niet anders of zo’n rustiek gelegen natuur domicilie biedt aan tal van dieren. In dit geval vormt het Dinkeldal het leefgebied van een slordige twintig zoogdieren en zo’n zestig soorten broedvogels, terwijl er zo’n tweehonderd verschillende planten zijn te vinden. Ook de typisch keffende roep van de gifgroene boomkikker, die al op veel plekken in Twente reeds is uitgestorven, is er nog altijd te horen.

Raymond Strikker is helemaal idolaat van het Dinkeldal, het gebied waar hij is geboren en getogen. De eigenaar van het viersterren landhuishotel De Bloemenbeek heeft een complete studie gemaakt van het gebied. Niet dat hij bang is dat het Dinkeldal ooit zal verdwijnen, maar toch besloot Strikker om samen met de regionaal bekende natuurfotograaf Eddy Oude Voshaar foto’s van het markante gebied in boekvorm uit te geven (www.dinkeldal.nl). “Oude Voshaar heeft een eigen keus uit zijn fotografische en poëtische impres sies van het Dinkeldal gebundeld”, vertelt Strikker.

Het kan haast geen toeval zijn dat zijn zus Madeleine nu eigenaresse is van de uitspanning Florilympha. Nadat dit restaurant enkele jaren geleden te koop kwam te staan, ging het over in handen van ‘de Strikkers’. “Het aardige is dat we later ontdekten dat dit min of meer de Latijnse naam is voor Bloemenbeek. Of letterlijk vertaald: ‘bloemenpracht aan stromend vocht’. Hoe raar kan het soms lopen in het leven?” Wat een verschil met mijn auto reis door de Baltische staten en Rusland!

De wandeling beëindigen we bij Florilympha. In de serre wordt een Twente tea geserveerd, een regionale variant op de befaamde Engelse high tea. Met originele hapjes als een Twentse tompouce van ‘boer’njongens’, een Lutterzand taartje en – even opmerkelijk als smaakvol – een warm puddinkje van de ‘wereldberoemde’ Twentse krentenwegge.

“We serveren onze gerechten geheel in de stijl van de regio”, legt Madeleine Strikker uit. Zo is het naast de Twente tea bijvoorbeeld ook mogelijk Twentse tapas te bestellen met gerechten die luisteren naar illustere namen als ‘witte wiev’n pröttel’, siepelring en sagenspiesje.

Na de onbezorgde wandeling en de uitgebreide Twente tea zitten we toch nog met een prangende vraag: hadden we deze energierijke uitspatting niet beter vooraf naar binnen kunnen werken om de calorieën vervolgens in het Dinkeldal achter te laten?