Myra en de Turkse Riviera

“Ik kwam, zag en overwon.” Deze legendarische woorden sprak Julius Caesar toen hij in het jaar 47 voor Christus het koninkrijk Pontus aan de Zwarte Zee versloeg. Maar de Romeinen vallen Turkije niet meer binnen.

Tegenwoordig zijn het de badgasten die bezit nemen van de mooie stranden en gezellige steden en dorpen. Maar bij terugkomst in hun kikkerlandje zullen velen zeggen: “Ik kwam, zag en was verkocht”.

Het huis rechts wordt al tweeduizend jaar bewoond. Turkije is een land met voor elk wat wils. Je kunt er heerlijk zonnen, oudheidkundige vondsten bekijken, goedkoop winkelen, lekker eten en genieten van muziek en dans. Vooral in het voor- en najaar is een reis naar de Turkse Rivièra de moeite waard.

De temperatuur is gewoon lekker (zo’n 20 graden), waardoor je niet loopt te puffen en te zweten. En het is niet druk, zodat je alles op je gemak kunt bekijken. Een aanrader is Antalya en omgeving. Hier is men zo slim geweest om aan de rand van de stad de moderne hotels neer te zetten, waardoor de charme van het oude centrum bewaard is gebleven.

Via mooi aangelegde boulevards kun je lekker naar de stad lopen en een kijkje nemen in de nauwe straatjes, waar volop handel wordt gedreven. Het barst in Antalya van de juweliers. Je moet wel heel stevig in je schoenen staan om niet even naar binnen te lopen met de vraag hoe duur een bepaald sieraad is. Gegarandeerd dat je voor de bijl gaat, als je het doet. O zo anders dan de Belgische kuststreek!

Smalle straatjes Ben je niet echt op zoek naar een juweel, hou het dan maar op, bijvoorbeeld, een bezoekje aan het stadsdeel Kaleici met zijn smalle straatjes en prachtige huizen die al meer dan 2000 jaar worden bewoond. Om er binnen te komen ga je door de Hadrian Kapisi, een gigantische marmeren poort, die is gebouwd in het jaar 130 om het bezoek van keizer Hadrianus een extra dimensie te geven.

In het Aspendos theater moet je zonder trapleuning omhoog klauteren. Niet ver van Antalya ligt Aspendos, het best bewaarde theater uit de Romeinse oudheid. Het is gebouwd in de tweede eeuw na Christus en biedt plaats aan zo’n 15.000 man. Het theater wordt nog altijd gebruikt, o.a. voor Turkse worstelkampioenschappen.

Wanneer je die een keer mee wil maken, houd er rekening mee dat je geen hoogtevrees moet hebben! De toeschouwers kijken van grote hoogte op de arena neer. Bij Antalya ligt de Kursunlu Selalesi-waterval – een van de drie watervallen in de omgeving. Behalve genieten van een prachtig zicht op het neerstortende water kun je er ook uitgebreid wandelen, theedrinken en eten. Het is een lange reis, maar niets vergeleken met mijn autoreis door Rusland…

Wanneer je toch in het oostelijke deel van de Turkse Rivièra zit, kan een bezoek aan Myra niet worden overgeslagen. Ook al zingen de Nederlanse kindertjes ieder jaar begin december ‘Zie ginds komt de stoomboot uit Spanje weer aan’, moet toch gezegd worden dat de goedheiligman helemaal niet uit Spanje komt, maar bisschop was van het Turkse Myra.

Het is een hele belevenis om in deze tijd van het jaar Myra te bezoeken. Turkije is een islamitisch land en je verwacht er geen volledig uitgedoste sinterklaas. Turkse kerstmannen genieten van het uitzicht. Toen in de jaren vijftig werd geopperd, dat de sint en de kerstman één en dezelfde persoon zouden zijn, was het hek helemaal van de dam. In deze tijd van het jaar barst het hier van de kerstmannen en sinterklazen.

De kerstmannen hebben geen dikke buikjes en rendieren zijn nergens te bekennen, maar de oude bisschop ziet er wel enigszins uit zoals wij hem kennen. Bij aankomst in Myra worden de toeristen via wegwijzers met de tekst ‘Noel Baba’ geleid naar de St. Nicolaaskerk, een basiliek uit de achtste eeuw, waar de sint werd begraven. Maar in 1087 werden zijn stoffelijke resten gestolen. Naar het schijnt zijn zij via Bari in Venetië terecht gekomen. Zie ook dit artikel over mijn reis per schip langs de Turkse kust.

Vervolgens zouden ze zijn doorverkocht aan de Russen, die St. Nicolaas als beschermheilige aannamen. Kortom: de botten van de bisschop liggen overal en nergens. Graftombe Lycische rotsgraven in Myra. Toch kijk je raar op, wanneer je bij de graftome van de Heilige Nicolaas staat en ineens een vrouw van een jaar of zeventig zich op het graf stort en al huilend en biddend de zegen van de goedheiligman probeert af te dwingen.

Zij en vele anderen geloven dat ergens in de kerk het authentieke gebeente van de beschermheilige van vissers, handelaren, kinderen en armen nog verborgen moet liggen. Myra is een prachtige stad, die al in de 5de eeuwe voor Christus bestond, getuige de Lycische rotsgraven. De mooiste graftempels zijn versierd met kleurige reliëfs, die strijdlustige krijgers voorstellen. Ze gelden als meesterwerken van de Lycische beeldhouwkunst.

Turkije is een vakantieland voor iedereen, maar smulpapen komen er wel heel erg aan hun trekken. Volgens mij zijn de Bourgondische kruisvaarders op de terugweg in dit deel van Turkije verliefd geworden op het lekkere eten en drinken dat zij er tegenkwamen. Wanneer ik – weer thuis – terugdenk aan de toetjes die me zijn voorgeschoteld, loopt het water me opnieuw in de mond. Maar voorlopig zal ik het met het gebak van de Oosterse Markt moeten doen.